Mensen als ik

Christophe 'Buck' Vekeman was vierenveertig jaar toen hij besloot eindelijk, voor het eerst in zijn leven, tot een gemeenschap te willen behoren. Hij vond dat hij 'nieuwe vrienden' nodig had, mensen die eruitzagen, dachten en naar dezelfde muziek luisterden als hij. Maar de zoektocht naar zielsverwanten - en naar zichzelf - voerde hem algauw langs diepe afgronden van eenzaamheid en leidde ten slotte tot een spectaculaire, zij het hoogst noodlottige afloop. Van deze zoektocht naar vriendschap is 'Mensen als ik' het openhartige, troostende en zeer vermakelijke relaas.