Rouw met diertjes

Astrid Lampe blijft de dichter van regels die je als lezer binnenstebuiten keren ("haar suiker plofjes in zijn mond") maar keert in deze bundel voor het eerst zichzelf, tenminste: een ik, binnenstebuiten. Een ik die rouwt, die onderzoekt hoe het zijn kan: de dood. Maar wel op een compromisloze eigenzinnige manier: beweeglijk, onbevreesd voor het donker, voor ground zero, het hitteschild, het sluipend dier dat de geliefde meeneemt. "Nog even en de grond hoest wit een werveltje op": zo dierbaar kan een beeld dan worden. Mind your step!