Adderkluwen

Maatschappelijke conventies verhinderen ons soms om te koop te lopen met de waarheid. Schaamte weerhoudt ons om ranzige familiegeheimen te beschrijven.
De Franse schrijver François Charles Mauriac? (Nobelprijs Literatuur, 1952) liet die conventies voor wat ze waren. In zijn meesterwerk uit 1932 "De Adderkluwen" ("Le noeud de vipères") schrijft zijn hoofdpersoon vlak voor zijn dood een afscheidsbrief aan zijn familie. Daarin etaleert de man (de "ik"-figuur) breeduit de voosheid van zijn naaste familieleden. Hij zweeg daarover tijdens zijn leven, maar dat compenseerde hij in één klap toen hij zijn dood voelde naderen. Met die afscheidsbrief liet hij de onuitwisbare indruk na, dat hij hen al die tijd goed in de smiezen had. De erfenis die hij hen verrassend nalaat is... schaamte.