Reimer

Vierde roman van de historica en journaliste (1960), die eerder publiceerde over het oude Griekenland, de middeleeuwen en heksenvervolgingen. De Gouden Eeuw was niet alleen een periode van economische voorspoed, maar kende ook veel geweld, ziekten en epidemieën. Reimer, geboren in 1600 in een apothekersgezin, maakt in zijn jeugd een pestepidemie mee. Gedreven door de wil om een geneesmiddel te vinden gaat hij studeren aan de universiteit van Leiden. Vervolgens belandt hij als chirurgijn op een VOC-schip. Op de Molukken is hij getuige van de slachting onder de bevolking door Jan Pieterszoon Coen. Het historisch-medische perspectief is bepalend voor de verhaallijn. De lezer is getuige van amputaties zonder verdoving, aderlatingen en de toepassing van soms zeer wonderlijke geneesmiddelen, zoals gedroogd eendenbloed. Maar de moderne geneeskunde dient zich al voorzichtig aan. Er is echter tegenwerking door de geheimzinnige sekte van de Rozenkruisers.