De partij

Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP) was een politiek experiment. Bij haar oprichting in hadden de meeste leden geen stemrecht, de leiders geen politieke ervaring en stond de organisatievorm nog in de kinderschoenen. Wie lid werd, zette bovendien zijn geld, goede naam en baan op het spel. Waarom zou iemand dat doen? Was ideologische overtuiging reden genoeg om aansluiting te zoeken bij de sociaaldemocraten, of speelde er meer? In dit boek zoekt Adriaan van Veldhuizen naar een antwoord op deze vragen. Aan de hand van verhalen over personen, plaatsen en gebeurtenissen uit de eerste jaren van deze SDAP, wordt duidelijk wat het betekende om lid te zijn. Voor veel leden was het partijleven een voortzetting van het kleinschalige verenigingsleven dat ze al kenden, niet het resultaat van een radicale keuze voor iets nieuws. De partij verzorgde gezelligheid in de eigen buurt, maar ook sociale netwerken op nationaal en zelfs internationaal niveau. Het familiegevoel had echter ook een keerzijde: slepende conflicten en keiharde ruzies namen hand over hand toe. Door deze zaken levendig te beschrijven, biedt Van Veldhuizen een kijkje in de sociaaldemocratische leefwereld van rond.