Lichtgezichten

Lichtgezichten' rijft je met een lieflijk briesje wind zachtjes binnen in la bella Italia en andere mooie plekken. De dichter heeft oog voor het ludieke en de schoonheid van het eenvoudige. Een fietser "die haast belachelijk voor een stoplicht wacht, met ver in het verschiet een oprijlaan van wijdte" passeert niet onopgemerkt. De maan wordt 'een kaatsbal met geschaafde wangen' en de golven "rollen hun spieren". De gedichten zijn ingetogen, maar niet verlegen. Zacht, maar niet zweverig. Ze zijn als een heerlijk geurende lentesoep, net op temperatuur.