Vyzantinoi kai Araves kata tē mesovyzantinē periodo

"Η βυζαντινή αυτοκρατορία διατηρούσε σχέσεις με τον αραβικό κόσμο κυρίως κατά τη διάρκεια των βυζαντινοπερσικών πολέμων, στους οποίους μετείχαν και οι Άραβες ως σύμμαχοι των δύο εμπολέμων. Την παγιωμένη αυτή κατάσταση θα ανατρέψει άρδην ένας άνθρωπος: ο Μωάμεθ. Το θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτικό κήρυγμά του λειτούργησε ως καταλύτης μεταξύ των αραβικών φυλών, προκαλώντας μοναδικές στην παγκόσμια ιστορία αντιδράσεις. Έκτοτε οι σχέσεις του αραβικού κόσμου με το Βυζάντιο γίνονται εχθρικές, με την αυτοκρατορία να βρίσκεται ουσιαστικά στη θέση του αμυνόμενου τουλάχιστον για τρεις αιώνες. Αν πρέπει να αναζητήσουμε έναν γλωσσικό όρο, που να χαρακτηρίζει τις αραβοβυζαντινές σχέσεις καθόλη τη μεσοβυζαντινή περίοδο, η λέξη "αντιπαλότητα" είναι η πλέον κατάλληλη. Αυτή η αντιπαλότητα εκφράζεται ως αραβική επεκτατική επιθετικότητα, που ενίοτε λαμβάνει τη μορφή ιερού πολέμου και που σκοπούσε στην εξάπλωση του αραβικού χαλιφάτου. Η πρώτη αποτυχία στο σχέδιο της παγκόσμιας ισλαμοποίησης υπήρξε η ήττα των αραβικών στρατευμάτων στη μάχη της Κωνσταντινούπο."--