Fons Roggeman

Artist Fons Roggeman has been painting for almost 70 years and has now entered the winter season of his life. He was, as it were, born with a passion for art. Going in any other direction was unthinkable. He followed his own path imperturbably, averse to commercial motives or meddling by gallery owners. There was his academic training from which his exceptional and quickly awarded talent emerged, followed by the bravado with which he used the acquired techniques as a sky stormer. He did not allow himself to be pinned down for the rest of his artist life on one successful find, he kept looking. As he grew older, he was confronted with illness, but he also managed to use that positively and translate it into a series of handsome paintings to which this edition bears witness. But even after this work, reflection and evolution came again. A trained spectator notices how a common thread through Fons Roggeman's oeuvre is formed by his ability to display transparency(s). Isn't it a beautiful pinnacle of work and life that he has now become an attentive observer of nightfall and the 'Mystery' of the dark? He will paint, until it gets dark

Kunstenaar Fons Roggeman schildert bijna 70 jaar en is nu in het winterseizoen van zijn leven gekomen. Hij is als het ware geboren met een passie voor kunst. Een andere richting uitgaan was ondenkbaar. Onverstoorbaar volgde hij zijn eigen pad, wars van commerciële motieven of bemoeienissen van galerijhouders. Er was zijn academische vorming waaruit zijn uitzonderlijke en snel bekroonde talent ontlook, gevolgd door bravoure waarmee hij met de verworven technieken als hemelbestormer te werk ging. Hij liet zich niet pinnen voor de rest van zijn kunstenaarsbestaan op één succesvolle vondst, zocht verder. Op leeftijd gekomen werd hij geconfronteerd met ziekte, maar ook dat wist hij positief aan te wenden en te vertalen in een reeks knappe schilderijen waarvan deze uitgave getuigt. Maar ook na dit werk kwam opnieuw bezinning en evolutie. Een geoefend toeschouwer merkt hoe een rode draad doorheen het oeuvre van Fons Roggeman gevormd wordt door zijn kunde om transparantie(s) weer te geven. Is het geen mooi orgelpunt van werk en leven dat hij nu een attente waarnemer is geworden van het vallen van de avond en de 'Geheimnis' van het duister? Hij zal schilderen, tot het donker wordt