Het gezicht van Gestel

De kunstenaar Karel van Veen zat tijdens de Tweede Wereldoorlog twee jaar gevangen in het gijzelaarskamp in Sint-Michielsgestel, in de volksmond 'Gestel'. De nazi's hielden in dit kamp, dat was ondergebracht in het gebouw van het Kleinseminarie Beekvliet, een grote groep mannen vast die dienden als preventieve gijzelaars. Bij sabotageacties gericht tegen de nazi's, zouden ter vergelding gijzelaars worden gedood. Beekvliet was geen strafkamp. De mannen zaten niet in een cel opgesloten en hadden achter het prikkeldraad een zekere bewegingsvrijheid. Maar ze waren wel van hun vrijheid beroofd, pijnlijk gescheiden van hun familie en leefden onder de angstaanjagende dreiging, dat er elk moment iemand uit de groep gehaald kon worden om te worden geëxecuteerd. Karel van Veen had op de zolder van het voorgebouw zijn eigen atelier. Daar schilderde hij de portretten van ten minste 80 van zijn medegijzelaars. Deze portretten vormen de rode draad waarlangs het verhaal van de gijzelaars van Gestel wordt verteld. Hun geschiedenis wordt zo op een unieke wijze aanschouwelijk, immers: Gestel krijgt hiermee een gezicht.