Zo zijn wij niet

Het is midden jaren vijftig. Op de plaats waar ooit een meer lag – dat meer is inmiddels opgedroogd – wordt een nieuwe wijk gebouwd: Warmeer. Het enige wat nog herinnert aan het meer is de lichte glooiing in het landschap en het pad langs de vroegere oostoever, het Warmeerpad. 0We maken kennis met de bewoners van de Veenstraat: de familie Hut, de heer M. Zaligman, fam. A. A. Brokman, de Tatipatta’s, de oude en de jonge Gerdings, de Dubbelboeren, de familie Feltrop, meester Jalvingh en de Mensings.00In korte hoofdstukken toont Janneke Holwarda alledaagse gebeurtenissen in een nieuwbouwwijk die begint te leven: een huwelijk tussen een protestantse man en een katholieke vrouw, dromen over een reis naar Lourdes, een blinde pianoleraar doet vreemde spelletjes tijdens de les, een meisje wil liever een jongen zijn, twee zussen dromen van het echte leven in een bruisende stad en in een van de achtertuinen bouwt een man een schip. 0In passages tussen de hoofdstukken geven buren (‘het koor’) commentaar op de ontwikkelingen; over de heggen, bij de kar van de bakker, in de rij bij de slager en in de wachtkamer van de dokter wordt naar elkaar gekeken, over elkaar gedacht, gefluisterd en geoordeeld. Iedereen prijst zichzelf gelukkig dat hij niet zo is.00Janneke Holwarda heeft in deze roman gekozen voor een bijzondere vorm: ze vult de straat met 20 personages die ieder hun eigen ontwikkeling doormaken. De steeds net iets andere toon en de soms minieme perspectiefwisselingen, afgewisseld door het koor van buren, zijn zorgvuldig afgesteld. Ze zet de levens van de bewoners van de Veenstraat – hun verleden, hun heden en hun toekomst(dromen) – in de context van een tijd van hoop, wederopbouw, verzuiling en verandering.